Εβδομάδα 4-10 Ιανουαρίου 2010
Έκρηξη μπροστά στη ΒουλήΣτο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη
Αυτοσχέδιος
εκρηκτικός
μηχανισμός
εξερράγη λίγο
πριν τις οκτώ
το βράδυ του
Σαββάτου σε
κάδο απορριμμάτων
μπροστά από
το μνημείο του
Άγνωστου
Στρατιώτη.
Skai.gr |
BOΜΒΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΪΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΥ
τους 16 μισθους, τους χλιδάτους εθνοπατέρες και το Κανάλι της Βουλής,
έβαλαν στόχο οι Τρομοκράτες.
Tους
υπαλλήλους
της Βουλής με
τους 16 μισθούς,
τους 300 χλιδάτους
βουλευτές
και το χαζοκάναλο
της Βουλής,
έβαλαν στόχο
οι τρομοκράτες
με τη βόμβα απέναντι
απο τη σουίτα
που διέμενε
ο Χριστοφοράκος.
Aπο εδω ο ισχυρός
άνδρας της Siemens
έξυνε τ αχαμνά
του περιγελώντας
τους αστείους
πολιτικούς
άνδρες.
Βγήκε
ο Παπουτσής
και μίλησε για
χτύπημα στο ναό
της Δημοκρατίας.
Φυσικά
δεν περιμέναμε
απο τον Παπουτσή
και τους υπόλοιπους
εθνοπατέρες
που δεκαετίες
τώρα ασελγούν
σε βάρος της
Δημοκρατίας,
να παραδεχθούν
τις δικές τους
ποινικές-τίποτε
λιγότερο -ευθύνες
που οδήγησαν
τη χώρα μας σ αυτή
την άθλια κατάσταση.
Γιατί
για το γεγονός
οτι οι Ευρωπαίοι
απεσταλμένοι-ελεγκτές,
αντιμετωπίζουν
απαξιωτικά ακόμη
και τους υπουργούς,
δεν φταίνει οι
πολίτες αλλά
οι διεφθαρμένες
διαχρονικά
πολιτικές
εξουσίες.
Οι
τρομοκράτες
με τη βόμβα στη
Βουλή στέλνουν
ένα απλό μήνυμα:
Μπορούμε να σας
τινάξουμε στον
αέρα ακόμη και
στα κρεβάτια
σας. Εκει στις
βίλες των βορείων
και νοτίων προαστείων
που απολαμβάνετε
τα κλοπιμαία
σας...
Στη
ξεφτίλα
με τους 16 μισθούς
αναφέρεται
και το σχόλιο
του Γιάννη
Πρετεντέρη
στο
"ΒΗΜΑ".
Φυσικά
οι χονδρόπετσοι
ηγέτες μας δεν
ντρέπονται-ούτε
λένε να κλείσουν
το χαζοκάναλο
της Βουλής.
ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ
ΔΙΚΑΙΩΜΑ
«Ρωτώντας
πας στην Πόλη»
έλεγε η γιαγιά
μου και για άλλη
μία φορά η αείμνηστη
επιβεβαιώθηκε
πλήρως. Στις 6
Ιανουαρίου
σημειώναμε σε
αυτή τη στήλη
το εξής:
«Κι
επειδή άκουσα
πρόσφατα τον
Πρόεδρο της
Βουλής να παραδίδει
μαθήματα κοινωνικής
δικαιοσύνης,
μου γεννήθηκε
μια πολύ απλή
απορία:οι δεκαέξι
μισθοί με τους
οποίους αμείβονται
ετησίως οι
υπάλληλοι της
Βουλής είναι
προνόμιο ή δικαίωμα;
Αν είναι προνόμιο,
θα καταργηθεί;
Αν είναι δικαίωμα,
προτίθεται το
ΠαΣοΚ να επεκτείνει
το μέτρο και
στους υπόλοιπους
μισθωτούς;».
Προς τιμήν του,
ο Πρόεδρος της
Βουλής μπήκε
στον κόπο να
απαντήσει. Είπε
ότι το σχετικό
καθεστώς έχει
καθιερωθεί
επί Ελευθερίου
Βενιζέλου,
πράγμα που δεν
εξηγεί αν πρόκειται
για προνόμιο
ή δικαίωμα. Και
είπε επίσης
ότι ο ίδιος
προτίθεται να
ζητήσει την υπαγωγή
στη φορολογική
κλίμακα του
15ου και του
16ου μισθού των
υπαλλήλων της
Βουλής.
Εκεί
λοιπόν δικαιώνεται
η γιαγιά μου.
Διότι ρωτώντας
τον Πρόεδρο
μπορεί να μη μάθαμε
αν οι δεκαέξι
μισθοί είναι
προνόμιο ή δικαίωμα
αλλά πληροφορηθήκαμε
ότι οι υπάλληλοι
της Βουλής όχι
μόνο παίρνουν
δεκαέξι μισθούς
ετησίως αλλά
και ότι οι δύο
εξ αυτών είναι
αφορολόγητοι!
΄Η, για να είμαι
πιο ακριβής,
φορολογούνται
αυτοτελώς με
ένα ποσοστό
πολύ χαμηλότερο
της κανονικής
φορολογικής
κλίμακας.
Δεν
ξέρω αν και γι΄
αυτό ευθύνεται
ο Ελευθέριος
Βενιζέλος.
Πληροφορούμαι
όμως πως όταν
ετέθη το θέμα
στο διευρυμένο
Υπουργικό
Συμβούλιο προ
της κατάθεσης
του προϋπολογισμού,
ο Γραμματέας
της ΚΟ του ΠαΣοΚ
κ. Χρ. Παπουτσής
υπεραμύνθηκε
της μισθολογικής
κατάστασης των
υπαλλήλων της
Βουλής υποστηρίζοντας
ότι όλα αυτά
(και πολλά άλλα
αντίστοιχα...)
εμπίπτουν στην
κατηγορία «κεκτημένα
δικαιώματα των
εργαζομένων»,
τα οποία ουδείς
δικαιούται να
αμφισβητεί.
Η
βασική απορία
όμως του γράφοντος
παραμένει. Οι
δεκαέξι μισθοί
(εκ των οποίων
οι δύο αφορολόγητοι...)
αποτελούν
προνόμιο ή δικαίωμα;
Από τη στιγμή που
ο Πρόεδρος της
Βουλής και ο
Γραμματέας της
ΚΟ του ΠαΣοΚ
δείχνουν να το
θεωρούν δικαίωμα,
δικαιούμαι
απολύτως να
ρωτήσω: Πότε θα
κινηθεί το ΠαΣοΚ
ώστε το δικαίωμα
αυτό να επεκταθεί
σε όλους τους
μισθωτούς του
δημόσιου και
του ιδιωτικού
τομέα;
Διότι
και οι δύο
προαναφερθέντες
έχουν ισχυρή
αίσθηση της
κοινωνικής
δικαιοσύνης
και θεωρώ απίθανο
είτε να προστατεύουν
κατηγορίες
προνομιούχων
είτε να διαφωνούν
με την εφαρμογή
βασικών δικαιωμάτων
σε όλους τους
εργαζομένους.
Ενώ αποκλείω
παντελώς άλλα
να λένε στους
υπαλλήλους
της Βουλής και
άλλα σε εμάς,
τους υπόλοιπους.
Το ΠΑΣΟΚ ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ανήκει στο λαό
και δεν γελοιοποιείται από κανέναν...
από τη Σίβυλλα
Οι συνταξιούχοι-υπερήλικες golden boys της ΕΡΤ
Γράφει
ο Dario Palomba
Το θράσος
τους πια, δεν
είχε όρια…
Παραλίγο να αλλάζανε και την ονομασία της ΕΡΤ…
Λίγο ακόμα και θα την ….Ξαναβάπτιζαν, με τα τέσσερα αρχικά της ….παρέας τους.
Θα την λέγανε ΙΒΥΣ. Που προέρχεται από την ονομασία του φορέα όπως παραλίγο να τον μετέτρεπαν : Ίδρυμα Βολέματος Υμετέρων Συνταξιούχων. ΙΒΥΣ.
( Και ως …Ύβρεις να το διαβάζεις, μέσα θα είσαι ). Γιατί αλλιώς, πώς να εξηγηθεί όλη αυτή η μάζωξη των συνταξιούχων, που επί 6 σχεδόν χρόνια ( μέχρι αυτή τη στιγμή ) λυμαίνεται την ΕΡΤ με απίστευτα υψηλές αποδοχές .
Από πού να αρχίσουμε;
Κώστας Κέκης. Κάποτε κουβαλούσε κουτιά, στον Νίκο Μαστοράκη. 257.252 ευρώ το χρόνο αποδοχές ως εντεταλμένος σύμβουλος.
Σαλεσιώτης Αναστάσιος, διοικητικός 141.648 ευρώ το χρόνο.
Γεώργιος Παπαδόπουλος τηλεσκηνοθέτης στις ειδήσεις κάποτε. Εδώ και δέκα χρόνια συνταξιούχος. 136.937 ευρώ. Ειδικός Σύμβουλος!
Ο ….Στάμος Ζούλας δημοσιογράφος άλλοτε της ‘’Καθημερινής ‘’. 10 χρόνια συνταξιούχος . 126.927 ευρώ.
Παπαναγιώτου Δημήτρης, πρώην διευθυντής της ‘’Καθημερινής‘’ , και του Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου. Golden Boys και αυτός 125.063 ευρώ.
Σιουμπούρας Φώτης , πρώην δημοσιογράφος της ‘’Απογευματινής’’ συνταξιούχος και αυτός 102.505 ευρώ.
Χατζής Παναγιώτης , πρώην μοντέρ, συνταξιούχος φυσικά 105.259 ευρώ.
Σφέτσας Νικόλαος ηχολήπτης μέτριών ικανοτήτων, 100.000 ευρώ.
Νίκος Ρίζος, ο αδερφός του Δημήτρη, συνταξιούχος και αυτός. Ζωγόπουλος Κώστας, τηλεσκηνοθέτης, Παπαθανασίου Νίκος, τηλεσκηνοθέτης, Σκιαδόπουλος Άρης, δημοσιογράφος, Βλαχοδημητρόπουλος Βασίλης, τηλεσκηνοθέτης, Πευκιανάκης Ιωάννης ( τον θυμάστε; ο εξ'απορρήτων του Μητσοτάκη – μέεεεγας δημοσιογράφος και αυτός ) όλοι από 102.786 ευρώ.
Και πολλοί ακόμα, στον μακρύ κατάλογος της αργομισθίας. Συνταξιούχοι όλοι. Με ήδη παχυλώτατες συντάξεις . Που ανέβηκαν στο ….πολυπαθές ίδρυμα, για να το αρμέξουν και αυτό. Με μέσο όρο ηλικίας, οι ως άνω τα 70 τους έτη !
Αυτούς ταΐζε από το υστέρημά του Έλληνα φορολογούμενου ο Καραμανλής . Και το πρωτοπαλίκαρό του ο Ρουσσόπουλος. Και συνεχίζει να ταΐζει το ΠΑΣΟΚ.
Αυτούς όλους, συνεχίζει να ταΐζει η ΕΡΤ μέχρι τώρα. Επι εποχής Γεωργίου Παπανδρέου του νεώτερου. Πάρτε θέση κ. Παπανδρέου.
Αχ, καημένη Ελλάδα . Πότε θα πιάσεις την βρεγμένη σανίδα, για να τους κοκκινίζεις τα πισινά. Μιάς και η μούρη τους δεν κοκκινίζει ποτέ!
Σωστά πρότυπα, λάθος τομείς
Εικον.
Dan
Picasso
Αν και η ελληνική κυβέρνηση είναι δημοκρατική, “τρέχει” την οικονομία δανειζόμενη τα χειρότερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα από την πρώην Σοβιετική Ένωση και τα αυταρχικά καθεστώτα που υπήρχαν στο παρελθόν στην Λατινική Αμερική.
ΟΤΑΝ η ΕΛΛΑΔΑ εμφανίζεται στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ των ΗΠΑ, είναι συνήθως για τον πλούσιο πολιτισμό της, τα αρχαία μάρμαρά της, τους διάσημους φιλοσόφους της ή τις όμορφες παραλίες της. Αυτές τις μέρες, η Ελλάδα κάνει τις ειδήσεις για την οικονομία της, τα αυξανόμενα ελλείμματά της και το ιπτάμενο στα ύψη χρέος της.
Πίσω από την οικονομική συνθλιβή της Ελλάδας κρύβεται το οικονομικό μοντέλο της χώρας, ένα ημι-σοβιετικό, ημι-λατινικό πρότυπο που έχει δημιουργήσει μια μεγάλη και διεφθαρμένη κυβέρνηση που στερεί τους πόρους από τη χώρα για να χρηματοδοτήσει τους πολλαπλάσιους ρόλους της στην οικονομία.
Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ μέρος του Σοβιετικού Μπλοκ. Το κομμουνιστικό συμβαλλόμενο μέρος δεν ήρθε ποτέ κοντά στην απόφαση της χώρας, τουλάχιστον όχι από την ήττα του στον εμφύλιο πόλεμο το 1949. Οι πόλεις και τα χωριά της είναι χιλιάδες μίλια μακρυά από τις πόλεις και τα χωριά της Λατινικής Αμερικής.
Αλλά η ελληνική οικονομία μοιράζεται πολλές ομοιότητες με τα οικονομικά μοντέλα που καθιερώνονται από τα πρώην λατινοαμερικάνικα έθνη της Σοβιετικής Ένωσης και
με το πρότυπο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η ελληνική οικονομία μοιράζεται την εκτενή παρουσία κυβέρνησης στην επιχείρηση και τις επαγγελματικές ζωές των ελληνικών πολιτών, που ελέγχουν άμεσα ή έμμεσα περισσότερο από το 50% της οικονομίας.
Η κυβέρνηση είναι παρούσα στις τις τηλεπικοινωνίες, τη μεταφορά, την ενέργεια και τις τραπεζικές εργασίες, ως ο ιδιοκτήτης, ο χρηματοδότης, ο επιχειρηματίας και ο διευθυντής, κρατώντας ανεπαρκείς επιχειρήσεις, που απασχολούν τις εκατοντάδες χιλιάδες άτομα, τα οποία αποφασίζουν τι είδους προϊόντα και υπηρεσίες πρέπει να παραχθούν και πώς και πότε πρέπει να παραδοθούν.
Η κυβέρνηση είναι παρούσα στον συνταξιοδοτικό τομέα ως διευθυντής των συνεισφορών εργοδότη-υπαλλήλου, αποφασίζει ποιος θα αποσυρθεί, όταν θα αποσυρθούν, και ποια σύνταξη θα λάβουν.
Η κυβέρνηση είναι παρούσα στις αγορές προϊόντων, ως ρυθμιστής και επιβλέπων, αποφασίζει ποιος θα ακολουθήσει τι είδους επιχείρηση, πώς θα την ακολουθήσουν και για πόσο καιρό και στις αγορές των πόρων και στις αγορές εργασίας, θέτοντας τα πακέτα αποζημίωσης εργασίας και τους όρους απασχόλησης.
Με το πρότυπο που συνδέεται με τη Λατινική Αμερική, η ελληνική οικονομία μοιράζεται μια έλλειψη ενός δίκαιου και διαφανούς καθεστώτος που θέτει τους κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού, ζει σε μια ασαφή ερμηνεία του νόμου και συχνών διασπάσεων της επιχείρησης και της δημόσιας ζωής από τις συχνές διαμαρτυρίες των πολιτικών μειονοτήτων.
Η προέλευση του ημι-σοβιετικού, ημι-λατινικού προτύπου της Ελλάδας μπορεί να επισημανθεί πίσω στο αρχές δεκαετίας του '80, όταν Ανδρέας Παπανδρέου, ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, επιδίωξε να καθιερώσει ένα σύστημα μεικτού είδους αγοράς, που συνδυάζε τις καλύτερες πτυχές αγορών και κυβέρνησης.
Το πρόβλημα είναι ότι εφάρμοσε τα δύο όργανα προς τα πίσω, στους τομείς της οικονομίας, όπου αποτυγχάνουν παρά να επιτυγχάνουν. Επέκτεινε το ρόλο της κυβέρνησης στην ιδιοκτησία και τη διαχείριση των επιχειρήσεων και περιόρισε το ρόλο του στη διαχείριση του κοινού, την επιτήρηση των οδών και των εθνικών οδών, τη διατήρηση της δημόσια τάξης, την επιβολή των κανόνων προγραμματισμού πόλεων και την προστασία του περιβάλλοντος.
Ακόμα χειρότερα, η κυβέρνηση του Παπανδρέου παγιοποίησε έναν πολιτισμό των δικαιωμάτων και των εξουσιοδοτήσεων που περιελάμβαναν την ασφάλεια απασχόλησης, 14 μήνες μισθού ανά το ημερολογιακό έτος και το δικαίωμα στην απεργία και διαμαρτυρία ενάντια σε κάθε προσπάθεια του επιχειρησιακού εκσυγχρονισμού.
Αυτό το οπισθοδρομικό μείγμα των οργάνων, που συνδυάζουν τις αποτυχίες των αγορών και της κυβέρνησης είχε εκτεταμένες συνέπειες για τη καθημερινή ζωή των ελλήνων πολιτών και το οικονομικό μέλλον της χώρας.
Η ΕΚΤΕΝΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ κυβέρνησης στην οικονομία περιορίζει τις προσπάθειες των ελληνικών πολιτών να βελτιώσουν τις ζωές τους. Η παρουσία κυβέρνησης στις δημόσιες εταιρίες και τις τράπεζες ως επιχειρηματίας και διευθυντής τους μετατρέπει σε αντιπροσωπείες ευημερίας, παρά τις αληθινές επιχειρήσεις, που στηρίζονται στους φορολογούμενους για την επιβίωσή τους. Η παρουσία κυβέρνησης στον τομέα σύνταξη-κεφάλαια ως διευθυντής των συνεισφορών και εργοδότης-υπαλλήλων, μετατρέπει τα ποσά σύνταξης σε πίστωση συμβαλλόμενων μερών απόφασης της γραμμής, που ανανεώνεται περιοδικά από τους φορολογούμενους. Η παρουσία κυβέρνησης στην οικονομία, δεδομένου ότι ο gatekeeper της βιομηχανίας περιορίζει τις ευκαιρίες των Ελλήνων, δημιουργεί κυβερνητικά “αδερφάτα” και καλλιεργεί τη δωροδοκία.
Η εκτενής απουσία της κυβέρνησης από τα κοινά, ειδικότερα η αποτυχία της να δημιουργήσει ένα δίκαιο και διαφανές καθεστώς, περιορίζει την ευστροφία και τη δημιουργικότητα των Ελλήνων πολιτών και τη δυνατότητα των πολιτών να καλυτερεύσουν τις ζωές τους. Αντικαθιστά τον πολιτισμό αρχαίου Έλληνα της αξίας και της δικαιοσύνης με έναν πολιτισμό του νεποτισμού και πατροναρίσματος.
Η ασαφής ερμηνεία του νόμου και οι συχνές διαμαρτυρίες από τις ενώσεις και τους αριστερούς ριζοσπάστες αυξάνουν τους κινδύνους που συνδέονται με την αναζήτηση των γνήσιων εμπορικών ευκαιριών. Ενισχύουν την κυβερνητική γραφειοκρατία και τη δωροδοκία, και προ πάντων, περιορίζουν τη δυνατότητα της κυβέρνησης να αναπτύξει ένα υγιές φορολογικό σύστημα για να χρηματοδοτήσει τη μεγάλη παρουσία του στην οικονομία.
Στο πρόσφατο παρελθόν, η Ελλάδα κατόρθωσε να δραπετεύσει μια ολοκληρωμένη φορολογική κρίση, χάρη σε μια σταθερή ροή επιχορηγήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια ώθηση από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και το one-time εισόδημα από τη μερική ιδιωτικοποίηση μερικών κρατικών επιχειρήσεων, συν την οικονομική εφαρμοσμένη μηχανική που επέτρεψε στην κυβέρνηση να προ-συλλέξει το μελλοντικό εισόδημα.
Τώρα, δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις μειώνονται, τα one-time γεγονότα είναι παρελθόν και η οικονομική μηχανική είναι κάτω από την εξονυχιστική έρευνα, η χώρα δεν έχει καμία επιλογή παρά ν' αλλάξει το οικονομικό της μοντέλο.
Μπορεί να γίνει; Αυτό θα απαιτούσε ο πρωθυπουργός να ανατρέψει τις πολιτικές που ο πατέρας του ακολούθησε σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν. Έχει τη θέληση και την αποφασιστικότητα να επιβαρυνθεί το πολιτικές κόστος και την ανάκληση των υποσχέσεων που τον έφεραν στην εξουσία; Εάν όχι, θα πρέπει να δώσει το στόχο σε μια νέα γενεά των πολιτικών.
PANOS MOURDOUKOUTAS / BARRON'S
Μετάφραση: B. De Brouwer