Απόδημος Έλληνας

Αρχείο

Εβδομάδα 14 - 20 Δεκεμβρίου 2009

Πεκίνο: Η πόλη της ρύπανσης και της συμφόρησης

Μια πλήρως καταναλωτική χώρα είναι η σημερινή Κίνα.

Ο αριθμός των καταχωρημένων αυτοκινήτων στο Πεκίνο ξεπέρασε τα τέσσερα εκατομμύρια μόνο αυτή την εβδομάδα, κάτι που σημαίνει ότι το ένα τέταρτο των συνολικά 16 εκατομμυρίων μονίμων κατοίκων της Κινεζικής πρωτεύουσας έχουν πλέον αυτοκίνητο.

Ο αριθμός των οδηγών- με δίπλωμα οδήγησης- σε μια πόλη, που συχνά αντιμετωπίζει τεράστια κυκλοφοριακά προβλήματα και ατμοσφαιρική μόλυνση, έφθασε τα 5,68 εκατομμύρια.

Περίπου 13,6 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς καθημερινά, ποσοστό αυξημένο κατά 11,1% σε σχέση με την περυσινή χρονιά.

Αν και οι αριθμοί αυξάνονται πλέον με ιλιγγιώδεις ρυθμούς χρειάστηκαν 48 χρόνια ώστε ο αριθμός των οχημάτων στους δρόμους να φθάσει από τα 2.300, το 1949, στο 1 εκατομμύριο, το 1997.

Αλλά χρειάστηκαν μόνο εξίμισι χρόνια για να φθάσει τα 2 εκατομμύρια, και ο ρυθμός αύξησης συνέχισε να επιταχύνεται.

Το 2008, επιβλήθηκαν μέτρα όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων για μια ημέρα κάθε εβδομάδα, βάσει των αριθμών των πινακίδων τους.

Το Πεκίνο είναι από τις πιο μολυσμένες πόλεις στον κόσμο, και το πρόβλημα μεγεθύνεται καθώς η ζήτηση για επιβατικά ιδιωτικής χρήσης οχήματα αυξάνεται όσο μεγεθύνεται η λεγόμενη "μεσαία τάξη".

Οι συνολικές πωλήσεις αυτοκινήτων στην Κίνα ξεπέρασαν εκείνες στις ΗΠΑ για πρώτη φορά στην ιστορία τον Ιανουάριο, εν μέρει και λόγω των κυβερνητικών προσπαθειών για την τόνωση της εγχώριας κατανάλωσης.

zougla.gr

Μαθήματα ζωής από ένα Λαμπραντόρ

Από τη στιγμή της γέννησής του βίωσε με το χειρότερο τρόπο την άδικη πλευρά της ζωής.

Ο λόγος για ένα γλυκύτατο Λαμπραντόρ, το οποίο γεννήθηκε χωρίς τα δύο μπροστινά του πόδια, και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του, ανήμπορο να αντιδράσει σε οποιαδήποτε εξωτερική απειλή.

Λίγες ημέρες αργότερα, ο 17χρονος Reuben Stringfellow βρήκε στο δρόμο το άτυχο κουτάβι. Χωρίς δεύτερη σκέψη το μετέφερε σπίτι του και εκεί κάπου όλα ξεκινούν…

Η 7χρονη σήμερα Faith έχει βρει την αγάπη και τη θαλπωρή που ζητούσε. Μέσα σε λίγα χρόνια έμαθε να περπατά με τα δύο πόδια, αφήνοντας άναυδους τους πάντες.

Κλικ στην εικόνα για να δείτε το βίντεο

Μάλιστα όπως μεταφράζεται το όνομά της- Eλπίδα, «Faith»- έδωσε… την ελπίδα σε πολλούς Αμερικανούς στρατιώτες, οι οποίοι μετά την παρουσία τους στο Αφγανιστάν επέστρεψαν στις ΗΠΑ με διάφορα τραύματα. Εκεί που είχαν χάσει την πίστη τους, η μικρή Faith στάθηκε ως το φωτεινότερο παράδειγμα δύναμης και ζωής.

zougla.gr

Ανατροπές ή Βουλιάζουμε

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος

Ομοβροντία μέτρων από Γιώργο για να βγει η χώρα από την κρίση...
Το μπαράζ των μέτρων που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός ουσιαστικά βάζει φρένο στις αλόγιστες σπατάλες του Δημοσίου, δημιουργεί συνθήκες ισότιμης συνεισφοράς όλων στην αντιμετώπιση της δεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας και επιπλέον επιβάλει δικαιοσύνη αναφορικά με τις αμοιβές των υψηλόβαθμων στελεχών του Δημοσίου
Με ομοβροντία μέτρων άρχισε τη μάχη για τον περιορισμό του ελλείμματος και την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας ο Γιώργος Παπανδρέου. «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», είπε ο Πρωθυπουργός.
O Γιώργος Παπανδρέου κάλε

σε τους πολίτες, τους κοινωνικούς εταίρους και τα πολιτικά κόμματα σε μια νέα εθνική κοινωνική συμφωνία για την ανασυγκρότηση της χώρας. Τα μέτρα, που ακουμπούν ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών τάξεων που μέχρι τώρα δεν τις άγγιζε αρκετά ή και καθόλου η φορολογία, απαντούν θετικά στο αίτημα της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αλλά και των διεθνών αγορών για τη λήψη άμεσων μέτρων προκειμένου να σταματήσει ο δημοσιονομικός κατήφορος της χώρας.

Το σχέδιο του Γιώργου Παπανδρέου, που έχει ορίζοντα 4ετίας, προβλέπει σειρά μεγάλων ανατροπών στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα που στόχος τους είναι η ριζική ανασυγκρότηση της χώρας, με παράλληλη μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% και ορατό περιορισμό του δημόσιου χρέους.

Μιλώντας μπροστά σε ένα ακροατήριο που αποτελείτο από εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων και κυβερνητικά στελέχη, ο Πρωθυπουργός κήρυξε την έναρξη του εθνικού διαλόγου για την οικονομία και την ανασυγκρότηση της χώρας και δήλωσε αποφασισμένος να μην κάνει «ούτε βήμα πίσω», δηλώνοντας παράλληλα ότι η κυβέρνηση έχει τις δυνάμεις να τα καταφέρει και θα το αποδείξει!

Προσκλητήριο
Ο Πρωθυπουργός, που κάλεσε όλους να μετάσχουν στην εθνική προσπάθεια για να επιτευχθεί ανασυγκρότηση της χώρας, δήλωσε αποφασισμένος να λάβει μέσα στο επόμενο τρίμηνο τις αποφάσεις που δεν έλαβαν επί δεκαετίες οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν της δικής του στη διακυβέρνηση της χώρας.

Χωρίς να προσπαθεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση, ο κ. Παπανδρέου υπογράμμισε ότι οι επιλογές της κυβέρνησής του «θα είναι επώδυνες», προειδοποίησε ότι «όλοι θα ξεβολευτούν» και ξεκαθάρισε ότι την κρίση δεν θα την πληρώσουν ούτε οι χαμηλόμισθοι ούτε η μεσαία τάξη, αλλά αυτοί που επί χρόνια υπονόμευσαν την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας.

Ασκώντας παράλληλα σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Καραμανλή για το χάος που του παρέδωσε, της χρέωσε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που παρέλαβε από αυτήν ήταν το διεθνές έλλειμμα αξιοπιστίας που έχει σήμερα η χώρα και εξαιτίας του οποίου διακυβεύονται ακόμη και κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Η Ν.Δ. Η κυβέρνηση «πρέπει να βρει το πολιτικό θάρρος να αποδεσμευτεί από τις προεκλογικές υποσχέσεις και να πάρει τα απαραίτητα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Ν.Δ. «Σε μια τέτοια προσπάθεια που συνδυάζει την ανάπτυξη με τη σταθεροποίηση, η κυβέρνηση θα μας βρει στο πλευρό της. Μόνον έτσι θα πειστούν οι αγορές ότι υπάρχει εθνικό και αξιόπιστο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Με αίσθημα ειλικρινούς ανησυχίας διαπιστώνουμε ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα των καιρών», κατέληξε ο κ. Παναγιωτόπουλος.

Το ΚΚΕ. Αρνητικά απάντησαν στο αίτημα για συναίνεση τα κόμματα της Αριστεράς. Το ΚΚΕ με ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του αναφέρει: «Καμιά συναίνεση στα αντεργατικά- αντιλαϊκά μέτρα (...). Με πρόσχημα την αντιμετώπιση της διαφθοράς και της σπατάλης, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ γίνεται ο νεκροθάφτης όσων δικαιωμάτων έχουν απομείνει».

Ο ΣΥΝ. Το γραφείο Τύπου του Συνασπισμού χαρακτήρισε «έκθεση ιδεών» την ομιλία Παπανδρέου και πρόσθεσε ότι «το μέτρο της αξιοπιστίας της οικονομικής μας πολιτικής δεν μπορεί να είναι οι αντιδράσεις των κερδοσκοπικών αγορών αλλά η αμφισβήτηση της ηγεμονίας τους μέσα από συγκεκριμένες αλλαγές στο ευρωπαϊκό επίπεδο».

No news news / Τα Νέα

Οι τέσσερις πτωχεύσεις της Ελλάδας

Γ. Μαλούχος

ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙ κανείς την Κατοχή, στη διάρκεια της οποίας η χώρα υποχρεώθηκε για υπέρτερους λόγους σε παύση πληρωμών, έχουν περάσει 77 χρόνια από την τελευταία φορά που η λέξη «χρεοκοπία» ακούστηκε στην Ελλάδα τόσο πολύ όσο αυτές τις ημέρες. Ηταν η χρονιά της τελευταίας από τις τέσσερις ελληνικές
πτωχεύσεις των ετών 1827, 1843, 1893 και 1932. Πτωχεύσεις που οφείλονταν στην αδυναμία της χώρας να εξυπηρετήσει έναν υπέρμετρο και πανάκριβο εξωτερικό δανεισμό και λύνονταν με ακόμη μεγαλύτερο και επαχθέστερο δανεισμό δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που έσπασε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Και που είχαν σχεδόν πάντα μια έμμεση ή άμεση σχέση με την εθνική κυριαρχία,
όπως προς γενική έκπληξη ανέφερε προ ημερών στο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου. Γιατί; Οχι μόνο επειδή σε πτώχευση δεν μπορείς να ασκήσεις εξωτερική πολιτική, όπως διευκρίνισε μετά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θόδωρος Πάγκαλος, αλλά επειδή ιστορικά οι περισσότερες πτωχεύσεις συναρτήθηκαν με την εθνική ολοκλήρωση.

1827: Τα δάνεια που δεν έφτασαν ποτέ
Ο αγώνας του 1821 υπήρξε μια καταπληκτική ευκαιρία για τις αγγλικές τράπεζες. Ενώ δάνεισαν τους επαναστάτες με ονομαστικά δάνεια συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών της εποχής, τελικά μόνο το 20% του ποσού έφτασε στον σκοπό του. Έτσι η πρώτη πτώχευση έρχεται νωρίτερα και από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους καθώς το 1827 δηλώνεται αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων αφού δεν είχαν καν εισπραχθεί. Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν. ? 1843: Εξαγοράζοντας την Αττική με δάνειο
Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα, στη συνέχεια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας». Και τα υπόλοιπα; Οπως γράφει ο Αγγελος Αγγελόπουλος στο Δημόσιον χρέος της Ελλάδος (εκδόσεις Ζαχαρόπουλου, Αθήναι, 1937), δόθηκαν «12,5 εκατομμύρια διά την εξαγοράν από μέρους της Τουρκίας των επαρχιών Αττικής,Ευβοίας και μέρους της Φθιώτιδος και 7,5 εκατομμύρια διά την συντήρησιν των βαυαρικών στρατών». Οι Μεγάλες Δυνάμεις άλλαζαν σταδιακά τον χάρτη, η Ελλάδα αγόραζε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία πουλούσε και οι διεθνείς τραπεζίτες ήταν ευτυχείς...

Από το 1893 στο 1898: Ολα τόσο γνώριμα
Για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που από το 1879 ξεκινά μια δωδεκαετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στα 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος (αλλά όχι εξαιτίας του) Χαριλάου Τρικούπη.

Τα χρήματα έχουν και πάλι χρησιμοποιηθεί για εξυπηρετήσεις παλαιών δανείων, έχουν επενδυθεί σε μια ανάπτυξη υποδομών πρωτοφανών για τη χώρα, ενώ διάφορες δράσεις «εθνικής αποκαταστάσεως», όπως εξαγορές και άλλων επαρχιών στη Θεσσαλία ή χρηματοδότηση του «Κρητικού ζητήματος» και προμήθειες πολεμικού υλικού, απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των δανείωναπό αυτό που έφτασε στη χώρα, καθώς το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ... Ετσι ο δανεισμός είναι τόσο επαχθής που η πτώχευση είναι αναπόφευκτη. Και όχι μόνο ο εξωτερικός: από τα τέλη του 1868 η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε οξύτατη σύγκρουση με την κυβέρνηση για το θέμα της χρηματοδότησης του κρητικού αγώνα, καθώς οι όροι δανεισμού που προτείνει το κράτος κρίνονται απαράδεκτοι από το Γενικό Συμβούλιο της Τράπεζας- τη δραματική σύγκρουση εξιστορεί αναλυτικά ο Νίκος Σ. Παντελάκης στο βιβλίο του Δημόσια Δάνεια (εκδόσεις ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1995).

Τη δεκαετία του 1880 η Ελλάδα είχε επιχειρήσει τον μεγάλο εκσυγχρονισμό της με προγράμματα δημοσίων επενδύσεων που υπερέβαιναν κατά πολύ τις δυνάμεις της. Κυρίως είχαν συναφθεί δάνεια με σκοπό την εκτεταμένη κατασκευή σιδηροδρόμων στο δίκτυο ΠειραιώςΑθηνών- Πελοποννήσου και ενός εξίσου φιλόδοξου οδικού δικτύου. Η χώρα άρχισε να νιώθει ισχυρή, αλλά την πιο ακατάλληλη στιγμή περνά σε λάθος χέρια: από τον Τρικούπη της ανάπτυξης στον Δηλιγιάννη του φαύλου δημαγωγικού εθνικισμού. Την ίδια εποχή αυξάνεται δραματικά και ο πολύ ακριβός εξωτερικός καταναλωτικός δανεισμός που συμβάλλει κι αυτός στη δημιουργία μιας ψυχολογίας ισχύος σε γυάλινα πόδια. Δυστυχώς, όλα μοιάζουν τόσο γνώριμα...

Ετσι το 1897 η χώρα νιώθει πια έτοιμη για πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Τούρκοι φτάνουν περίπου έξω από τη Λαμία και οι Μεγάλες Δυνάμεις τούς ανακόπτουν την πορεία. Την επομένη του «Ατυχούς πολέμου», χωρίς να υπάρξει «τυπική» πτώχευση, οι δυνάμεις εγκαθιστούν Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο στη χώρα. Η ειρήνη κοστίζει στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και 4 εκατ. λίρες ως πολεμικές αποζημιώσεις.

1932: Η ήττα του ΄22 και το κραχ του ΄29
Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για νέα έργα. Ο νόμος περί «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» που τηρείται ευλαβικά επί δύο δεκαετίες παραβιάζεται για πρώτη φορά το 1920 με την έκδοση 600 εκατ. δρχ. που ακολουθούνται από άλλα 500 εκατ. το 1921 και από ακόμη 550 εκατ. το 1922- ήταν όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α΄ Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου (κάπως έτσι σώζει την Ελλάδα από μια άλλη επικείμενη πτώχευση στη δεκαετία του 1950 και ο Σπύρος Μαρκεζίνης με το «κόψιμο των τριών μηδενικών» και την εισαγωγή της «νέας» δραχμής της σταθεροποίησης). Στην αποφυγή της πτώχευσης το ΄22 συμβάλλει και το δάνειο υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες.

Μπορεί η ήττα του ΄22 να μη φέρνει πτώχευση, αλλά οι ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και περίθαλψης των προσφύγων οδηγούν σε νέο υπερβολικό εξωτερικό δανεισμό καθώς στην Ελλάδα κεφάλαια δεν υπάρχουν. Το κρεσέντο του δανεισμού πηγαίνει ως το κραχ του 1929, όταν το διαδέχεται η βίαιη διεθνής ύφεση. Τελικά, τον Μάρτιο του 1931, λίγο πριν από την τελευταία πτώχευση του 1932, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού του υπουργού Οικονομικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,868,1 εκατ. χρυσά φράγκα. Η πτώχευση είναι και πάλι μοιραία...

Ο τελικός διακανονισμός όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας έγινε από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στα 1952-53. Η πρωτοφανής ανάπτυξη και η αυστηρή συγκράτηση δαπανών της πρώτης οκταετίας Καραμανλή συμμάζεψαν οριστικά τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967. Και τώρα ο εφιάλτης επιστρέφει, αν και με αίτια πολύ πιο ταπεινά...

Το Βήμα / Κουρδιστό Πορτοκάλι